Gemeente Middelburg, Middelburg

stenen in de Quarlespolder

Projecten

In januari 2016 maakte dhr. Jacco Elenbaas melding bij ons van een mogelijk scheepswrak ter hoogte van een akker in zijn polder. Met regelmaat stuit hij immers op bakstenen en houten resten in een sloot in de Quarlespolder. Stenen en hout kunnen wijzen op een gezonken schip; houten schepen hadden in het verleden vaak stenen in het ruim als ballast. Een snelle blik op de kaart leerde dat dhr. Elenbaas wel eens gelijk kon hebben. De Quarlespolder is pas na de Tweede Wereldoorlog ingedijkt. Daarvoor was een schorrengebied, maar nog eerder, tot 1872 was het gebied onderdeel van de zeearm het Sloe die het eiland Walcheren van Zuid-Beveland scheidde.

Een inspectie in het veld leverde opnieuw bakstenen en hout uit een smalle sloot tussen twee akkers op. Het akker vertoont naast de sloot ook een uitgestrekte bult. In het veld leidde dat tot de theorie dat het wel eens om een heel groot wrak kon gaan. Opnieuw binnen wees een korte kaartstudie ons in een andere richting. Bij een projectie van de huidige topografie op een oude kaart uit 1852 valt de vondstlocatie exact samen met het uiteinde van een oude strekdam die diende als landingspunt voor het oude veer over het Sloe. Het opslibben van de schorren hier maakte het voor de veerpont onmogelijk om dicht bij de dijk te landen. Over een stenen pad boven op de strekdam liepen de passagiers naar de veerboot. Ook op de hoogtekaart van de website AHN.nl is de oude strekdam nog heel goed over het akker te volgen.

 

De bewoners van de Theetuin ‘Op Sloe’ aan de Bevelandse zijde van de voormalige veerdienst hebben een studie naar de geschiedenis van deze dienst gemaakt. Het blijkt dat de dienst tussen 1755 en 1872 de belangrijkste veerdienst tussen Zuid-Beveland en Walcheren was. Een hele leuke tekening van de oude veerboot is nog bewaard in het Zeeuws Archief (KZGW, Zelandia Illustrata, deel III, nr 1029).

 

De tekening is uit 1819-1821 en brengt de herinnering aan de veerdienst weer even kleurrijk tot leven. Wie had er gedacht dat dit verhaal achter die paar stenen in een sloot in een polder schuil zou gaan?